فضاپیمای دارت ناسا روی اسپیس ایکس برای فرود بر روی سیارک دیمورفوس – زومیت

[ad_1]

در ساعت 9:51 صبح امروز به وقت ایران، ناسا یک فضاپیمای یخچال دار را از مرکز فضایی وندنبرگ در کالیفرنیا بر روی موشک فالکون 9 اسپیس ایکس پرتاب کرد و آن را در مسیر برخورد عمدی با یک سیارک در سال 2022 قرار داد.

به گفته وارز، ماموریت مورد بحث دارت یا واژگونی سیارک قرمز نام دارد و هدف آن انجام وظیفه ای است که با همین نام ذکر شده است. این فضاپیما قصد دارد برای اولین بار مسیر ستارگان را در فضا تغییر دهد. مفهوم بسیار ساده است: دارت قصد دارد با یک جسم متحرک با سرعتی در حدود 24000 کیلومتر در ساعت برخورد کند و سرعت یا قدر آن را به یک سیارک منتقل کند.

برخورد دو جرم باید به اندازه ای باشد که سیارک را با کسری از یک درصد مسیر اصلی خود منحرف کند. سیارک های تاریک هیچ خطری را برای زمین هدف قرار نمی دهند و این ماموریت قادر به مقابله با چنین تهدیدی نیست. ناسا فقط می خواست ببیند که آیا برخورد با سنگ فضایی قبل از فرود بر روی زمین امکان پذیر است یا خیر.

رویارویی عمدی تکنیکی است که 30 سال پیش نمی توانستیم تصورش را بکنیم. اما با پیشرفت‌های تکنولوژیکی اخیر، این رویکرد می‌تواند تنها یک گزینه برای نجات سیاره در آینده باشد. تام استاتلروارد، دانشمند ناسا به ورج گفت: با فناوری فعلی، ما این توانایی را داریم که حداقل برخورد سیارک ها را به بلایای طبیعی قابل پیشگیری تبدیل کنیم.

حفاظت از سیاره

بخشی از مسئولیت کلی ناسا، مفهوم حفاظت از سیارات یا محافظت از زمین در برابر سیارات یا سایر اجرام فضایی است که احتمالاً به دور سیاره ما می چرخند. این اثر نیز بخشی از ماموریت ناسا است که به نظر می رسد بیش از همه نظر مردم و هالیوود را به خود جلب کند. آثار سینمایی، مانند آرماگدون یا برخورد عمیق، روش‌های مختلفی را توصیف می‌کنند که ناسا ممکن است از آنها برای جلوگیری از سفر سیارک‌ها یا دنباله‌دارها به زمین استفاده کند.

با این حال، هر دو فیلم انسان‌ها را در حال سفر بر روی صخره‌های فضایی نشان می‌دهند که باعث می‌شوند سرنوشت ما نزدیک و نزدیک باشد. موقعیت هایی که به دلیل پیچیدگی بسیار زیاد و مسائل امنیتی، به احتمال زیاد رخ نخواهد داد.

فالکون 9 اسپیس ایکس را با فضاپیمای دارت پرتاب خواهد کرد

فالکون 9 اسپیس ایکس را با فضاپیمای دارت روی سکوی پرتاب پرتاب خواهد کرد.

در آرماگدون، انسان ها یک سیارک به اندازه تگزاس را تنها 18 روز قبل از فرود بر روی این سیاره شناسایی کردند. همچنین بعید است که ستارگان در این مدت کوتاه با هم برخورد کرده باشند. زیرا ناسا دائماً به دنبال سنگ های تهدید کننده است. در حال حاضر، قدرتمندترین ستاره شناسان ما دو دوربین دوچشمی Penn Stars در رصدخانه هالیکالا در هاوایی هستند که آسمان را برای یافتن ستاره های نامرئی بررسی می کنند.

هنگامی که سنگ ها پیدا شدند، دانشمندان توانستند مدارهایی به دور خورشید بیابند تا ببینند آیا آنها به دور آنها می چرخند یا خیر. مدار ما اینطور نیست. تا به امروز، هیچ ستاره شناخته شده ای وجود ندارد که بتواند زمین را برای صدها سال تهدید کند. ما همچنین اغلب بزرگترین اشیایی را می یابیم که می توانند باعث تخریب جهانی شوند.

آثار بخار از مانعی که در سال 2013 از طریق شهر چلیابینسک در مرکز روسیه رخ داد.

با این حال، ممکن است روزی همچنان غافلگیر شویم. ناسا فکر می کند که تنها حدود 40 درصد از ستارگان نزدیک به زمین را یافته است که بزرگتر از 140 متر است. این اجسام بزرگ در صورت افتادن در مناطق پرجمعیت می توانند صدمات باورنکردنی ایجاد کنند. قبلاً از صخره های فضایی خطرناک غافلگیر شده بودیم. در سال 2013، بارش شهابی به اندازه یک خانه بدون هشدار در آسمان در شهر چلیابینسک روسیه فرو ریخت. این دیوار بین 440000 تن منفجر شد و 1600 نفر را مجروح کرد.

سازمان هواشناسی چلیابینسک تنها 18 متر ارتفاع دارد، اما خسارات زیادی به بار می آورد. به همین دلیل، ناسا مشتاق یافتن سیارک هایی بین 140 تا 150 متر است. تاثیر چنین سنگ هایی می تواند منجر به تلفات گسترده، بحران پناهندگان، بی ثباتی سیاسی، اختلال در سیستم تامین و غیره شود. استاتلر گفت: “اگر برخوردی در یک منطقه شلوغ یا مرکز فناوری رخ دهد، می تواند بسیار جدی باشد.” اگرچه اثرات محلی مستقیم زیادی وجود دارد، اما پیامدهای آن می تواند جهانی باشد.”

درگیری های عمدی

دانشمندان ایده های مختلفی برای جلوگیری از این وضعیت وحشتناک ارائه کرده اند. برخی پیشنهاد کرده‌اند که با ارسال یک وسیله هسته‌ای به فضا، می‌توانیم یک ستاره خطرناک را نابود کنیم یا انفجاری در نزدیکی آن ایجاد کنیم تا سنگی تهدیدکننده را از مدارش خارج کنیم. با این حال، از آنجایی که استفاده از سلاح های هسته ای در فضا بر اساس قوانین بین المللی ممنوع است، صادرات به جهان خارج یک گام چالش برانگیز است. علاوه بر این، نابودی سیارک‌هایی که معمولاً با سرعتی در حدود 64000 کیلومتر در ساعت در فضا حرکت می‌کنند، در واقع بسیار دشوار است.

دانشمندان ناسا فکر می کنند که تغییر مدار یک سیارک زمانی که هنوز از ما دور است، گزینه آسان تری است. اما آژانس فضایی ایالات متحده پیش از این هرگز سعی نکرده است به دور یک سیارک بچرخد. ناسا قصد دارد این رویکرد را با ماموریت دارت آزمایش کند. این ماموریت بر روی سیارکی به نام دیدیموس است که حدود 760 متر ارتفاع دارد یا ارتفاع برج خلیفه، بلندترین ساختمان جهان در دبی. با این حال، این سنگ آخرین هدف فضاپیما نیست. در واقع، دارت می خواهد به یک سیارک کوچکتر به نام دیمورفوس، با اندازه حدود 160 متر، در مدار دیدیموس برخورد کند. این برخورد جریان کافی برای تغییر مدار دیمورفوس در اطراف سنگ بزرگتر را منتقل می کند.

اما مشکل اینجاست که ما هرگز واقعاً دیمورفوس را ندیده‌ایم و فقط می‌دانیم که به دور دیدیموس می‌چرخد. این جرم با انتقال دوره ای در مقابل ستارگان بزرگتر، نور منعکس شده از خود را تا حدی کاهش می دهد. بر اساس این قطره نور، دانشمندان اندازه تقریبی دیمورفوس و مدت زمان چرخش به دور دیدموس را تخمین زده اند. انتظار می رود فضاپیمای دارت که در هنگام برخورد دارای یک غلاف 550 کیلوگرمی خواهد بود، پس از برخورد با دیمورفوس، در مجموع 73 ثانیه یا حتی چند دقیقه مدار خود را در مدار دیدیموس تغییر دهد. این فرآیندی است که دارت را به طور کامل از بین می برد و استاتلر از آن به عنوان “حادثه شکستگی شدید” یاد می کند.

با این حال، ما دقیقا نمی دانیم زمانی که فضاپیمای دارت به مقصد خود برسد، با چه نوع ستاره هایی روبرو خواهیم شد. در نتیجه مشخص نیست چه اتفاقی برای دیمورفوس خواهد افتاد. در واقع، سیارک آنقدر کوچک و تاریک است که مهندسان موشک ممکن است تا نیم ساعت قبل از رسیدن فضاپیما آن را نبینند. طبق یک ماموریت اخیر، ناسا دریافته است که سطح برخی از ستارگان تقریباً آب و مایع شکننده است. هنوز مشخص نیست که او پس از ترک این سمت چه خواهد کرد.

مقالات مرتبط:

خبر خوب این است که می‌توانیم شاهد نابودی دارت‌ها باشیم. در دوره پیش از برخورد، فضاپیمای اصلی فضاپیمای به اندازه جعبه را ترک کرد که سه دقیقه پس از برخورد از دیمورفوس عبور می کند و تاثیر انفجار را ثبت می کند. این تضمین می کند که دارت کار خود را به درستی انجام می دهد.

آیا جهت گیری ستاره کار خواهد کرد؟

اندازه گیری تغییرات کوچک در مسیر سیارک ها آسان نیست. اما ناسا برای آن برنامه دارد. در روزها و هفته‌های پس از نابودی دارت، اخترشناسان از تلسکوپ‌ها برای رصد دیدیموس و دیمورفوس استفاده می‌کنند و کاهش جزئی در نور و مدت زمان به دلیل عبور یک ماه کوچک را مشاهده می‌کنند. اگر زمان وقوع این تیرگی در طول زمان تغییر کند، به این معنی است که مدار دیمورفوس تغییر کرده و دارت به هدف خود رسیده است.

برای بررسی دقیق تاثیر دارت بر دیدیموس، آژانس فضایی اروپا قصد دارد در سال 2024 فضاپیمایی به نام هرا را به فضا پرتاب کند که دو سال بعد با دو جسم روبرو خواهد شد. این ماموریت به طور کامل سیستم دیدیموس را بررسی کرده و تاثیر دارت را بر آن مشخص خواهد کرد.

اگر یک تغییر کوچک در مدار دیمورفوس موفقیت آمیز باشد، بحث در مورد نحوه برخورد با ستاره های خطرناک آینده دوباره احیا خواهد شد. ممکن است بتوانیم فضاپیماهای مهره مانند را روی زمین برداریم تا به محض اینکه متوجه شدیم یک ستاره خطرناک به ما نزدیک می شود، آماده پرتاب آنها باشیم.

[ad_2]

Warren Richardson

پیشگام رسانه های اجتماعی. تنظیم کننده. معتاد زامبی برنده جایزه. دردسر ساز. مستعد حملات بی تفاوتی.

تماس با ما